Soms zegt iemand tegen mij: “Kun je het even in jip-en-janneketaal uitleggen?” En dan knik ik beleefd, maar ondertussen gaat er in mijn hoofd een heel ander gesprek aan. Want wat bedoelen mensen eigenlijk met jip-en-janneketaal? Bedoelen ze: “Leg het simpel uit”? Of bedoelen ze: “Doe alsof ik twee ben”? Of bedoelen ze: “Maak het knus, alsof Annie M.G. Schmidt op mijn schouder is gaan zitten en mij zachtjes geruststelt, terwijl ze moeilijke concepten in hapklare brokjes verandert”? Ik wil best simpel doen, maar ik vind het raar dat ik daar ineens een soort fictief kindertaaltje voor zou moeten gebruiken. Niemand zegt ooit: “Leg het even in je-weet-wel-die-taal-van-mijn-ouwe-wiskundeleraar uit.” Terwijl…